Húsið hefur verið fullt af veiku fólki mestalla vikuna. Alison og Hávar hafa bæði verið voðalega slöpp með höfuðverk, listleysi og þessháttar.
Hávar er ennþá frá skólanum en Alison dró sig í vinnuna í morgun.
Lindsey lýsti því yfir í gærmorgun að hún væri líka veik og hún fór því ekki í skólann í gær en það var ekkert alvarlegt að henni. Hún var fljótlega orðin hress.
Kanski var þetta bara samúðarveiki.
Þá er það ljóst að Ísland verður ekki með í aðalkeppninni í Júróvisíon.
Ég fylgdist reyndar ekki með forkeppninni en mér skilst að Eiki gerði það gott þó ekki hafi hann komist áfram.
Áhugi minn á því að fylgjast með hefur verið voðalega daufur eftir að Trausti komst ekki í gegn með eitt af sínum stórgóðu lögum.
Þangað til það gerist hef ég ekki áhuga. Neibb. Ekki agnarögn.
Evrópusambandið er búið að gefast upp á að snúa hinum þrjóskum Bretum yfir á metrakerfið. Það virðist sem hinar gömlu einingar eigi eftir að halda sér.
"Pint of beer"
"Yard of ale"
"Pinch an inch"
"Six foot fence"
"Pound of apples"
"An ounce of courage"
Þetta á eftir að heyrast aðeins lengur....
Ég er í London í nokkra daga að aðstoða við að koma litlu verkefni í gang. Ég gisti á venjulega á sama hótelinu þegar ég er hérna og í kvöld er ég á efstu hæðinni með gott útsýni yfir London og einnig yfir aðflugsleiðina að Heathrow flugvellinum. Það sýnir sig hvað manni getur leiðst að hanga einn á hótelherbergi að ég fór að fylgjast með aðfluginu fyrr í kvöld. Það er allveg ótrúlegt hvað flugvélarnar koma þétt inn. Það er aldrei meira en tvær mínútur á milli þeirra, venjulega aðeins ein eða ein og hálf mínúta. Ég gat alltaf séð fjórar vélar í loftinu í einu, hverja á eftir annari.
"How sad is that? A plane spotter!"
Það var ekki hægt að fara út að labba því það var leiðinda rok úti sem þyrlaði upp miklu ryki af götunum og frjókornum af trjánum sem fór beint í augun og nefið á manni.
En svo hætti ég að fylgjast flugvélunum út um gluggann þegar það byrjaði þáttur í sjónvarpinu , "Return of The Tribe", um 6 frumbyggja sem komu frá afskekktu þorpi í Papua New Guinea og voru boðnir til að heimsækja London. Sjónvarpsmaðurinn sem gerði þáttinn hafði áður gert þátt um þegar hann heimsótti þá í þorpið þeirra. Ég sá þann þátt líka og fannst gaman af en þessi var alveg bráðfyndinn. Það var stórskemmtilegt að fylgjast með þeim þegar þeir fóru að skoða London Eye, þeir voru svaka smeykir við að prufa það. Þeir fóru til St. Pauls sem þeim fannst stórfenglegt og þeir fóru í neðanjarðarlest líka sem þeim fannst skelfilegt. Og þeir voru voða hneykslaðir yfir því að Drottningin vildi ekki leyfa þeim að heilsa uppá hana í Buckingham Pallace.
Svo tók ég eftir því að það var (mjög) veik þráðlaus nettenging á hótelinu sem var opin þannig að ég gat skrifað smávegis á blogginn minn.
...og það gladdi mig aðeins...
Krakkarnir hurfu fyrir hádegið til vina og við Alison gripum tækifærið til að taka aðeins til og henda drasli. Það er allveg ótrúlegt hvað það sankast mikið að hlutum í kringum mann sem maður vill ekki henda strax en nokkrum árum seinna skilur maður ekkert í afhverju maður var að geima allt þetta drasl. Endurnýtingunartunnan okkar er orðin full af papírsdóti, gömlum bókum og bæklingum og ég fór með 3 svarta plastpoka fullum af öðru dóti og svo helling af fötum út í "Sorpu".
Mikið líður mér betur fyrir þetta.
En það er samt hellingur eftir og háaloftið er versti staðurinn af þeim öllum. Það er staður fyrir hluti sem eru of stórir til að geima annarstaðar í húsinu en þar gleymast þeir.
En háaloftið verður að bíða síns tíma
Frænkur krakkana, Jo og Becky, hafa verið hjá okkur yfir helgina á meðan foreldrar þeirra tóku helgarreisu saman úti að ganga í góða veðrinu. Við fórum öll í hjólreiðaferð að vatninu í Redditch í gær og í dag höfum við bara verið að slappa af. Ég sló blettinn í morgun og núna erum við bara að horfa á "Happy Feet" og borða súkkulaði. Á eftir kemur Ron í mat og við erum líka að búast við Chris og Dave í mat líka.
Við fengum heldur óvelkomna heimsókn inn í hús í morgun. Þetta var risa geitungur sem sat bara í rólegheiunum á stiganum, trúlega með 5 cm langan búk og óhugnanlegur að líta á. En það var tiltölulega auðvelt að ná honum og drepa á meðan krakkarnir földu sig í öðrum herbergjum.
Fyrr á árinu kom eldur upp í rafmagnsdreifistöð í Redditch og rafmagnið fór af svotil öllum bænum. Í morgun kviknaði aftur í sömu stöðinni og það er dökkur reykjarmökkur sem stígur til himins. Rafmagnið hefur farið af tvisvar í morgun en bara í nokkrar mínútur í hvort skifti.
Manni er farið að gruna að ekki sé allt með felldu...
